Po śmierci rodziców, zajął się wychowaniem rodzeństwa. Wychowując młodsze rodzeństwo przygotowywał się do święceń kapłańskich. W tym też celu kontynuował w Reims studia teologiczne, które uwieńczył stopniem licencjata, a potem doktora.
Świecenia kapłańskie otrzymał w roku 1678. Rok później założył szkołę charytatywną i został założycielem nowego zgromadzenia. Od samego początku, gdy tylko ksiądz de La Salle zrozumiał, że jego powołaniem jest troska o wychowanie dzieci poprzez organizowanie szkół chrześcijańskich, wspólnie z nauczycielami ustalał zasady dydaktyczne, organizacyjne, wychowawcze i katechetyczne. Te zasady nazwano pedagogiką lasaliańską. Skupieni wokół niej nauczyciele przyjęli nazwę Bracia i utworzyli Zgromadzenie Braci Szkół Chrześcijańskich, uznając reguły życia i zasady nauczania ułożone przez Jana de La Salle za obowiązujące.
Zgromadzenie braci szkolnych powstało dla chrześcijańskiego wychowania dzieci, tych zwłaszcza, których rodzice z powodu ubóstwa i braku warunków nie byli w stanie kształcić i prowadzić do Boga. Oparł swój system wychowawczy nie tylko na znajomości psychiki dziecka, ale i psychiki nauczyciela.
Szkoła typowo lasaliańska to środowisko życia, w którym każdy uczeń ma swój udział jako członek wspólnoty wychowawczej. To wszystko dzieje się pod kierunkiem nauczyciela i wychowawcy. Reguła tego zgromadzenia nakazywała braciom stale przebywać z uczniami, by przez kontakt osobisty nie tylko podczas lekcji, ale też podczas jedzenia, na modlitwie, na rekreacji, od rana do wieczora czuwać nad nimi. Koegzystencja nauczycieli z uczniami i uczniów miedzy sobą umożliwia stworzenie więzi wspólnotowej w atmosferze wzajemnego szacunku, wrażliwości na czyjeś cierpienia i radości oraz uczestniczenia w przeżyciach innych ludzi.
Jan de La Salle Uważał za swój obowiązek wychowanie nowicjuszy, wizytowanie szkół rozsianych po całej Francji (podróżował pieszo !), prowadzenie administracji, zakładanie nowych placówek oświatowych, pisanie dzieł pedagogicznych.
Był to człowiek cichy, pokorny, ale stanowczy. W jego życiu nie znajdziemy cudownych wydarzeń, wypełniała je troska o realizację trudnych zadań, za które nie otrzymywał wielkich pochwał.
De La Salle doskonale scalił miłość do Boga z miłością do bliźniego. Kochał dzieci, pracę pedagogiczną, ale przede wszystkim kochał Boga. Wychowawca i święty w jednej osobie. Swój system wychowawczy oparł na wiedzy teologicznej i na znajomości dusz ludzkich. Dla niego szkoła i Kościół to jedna całość.
Jan Chrzciciel de La Salle umarł 7 kwietnia 1719 roku w wieku prawie 68 lat.
Został kanonizowany przez papieża Leona XIII w roku 1900, natomiast papież Pius XII ogłosił św. Jana (15 V 1950) patronem Zgromadzenia Braci Szkolnych, chrześcijańskiego nauczania, nauczycieli i wychowawców.
W ikonografii przedstawia się św. Jana w jego stroju zakonnym (czarny habit z białym rabatem i białym kołnierzykiem oraz z piuską zakonną na głowie) wraz z dziećmi.
Modlitwa: Boże, Ty powołałeś świętego Jana Chrzciciela de La Salle, aby wskazywał młodzieży drogę zbawienia, wzbudź w swoim Kościele wychowawców, którzy z całym oddaniem będą wychowywać młodzież na dobrych ludzi i prawdziwych chrześcijan.
Źródło:
www.braciaszkolniuszyce.org
www.opoka.org.pl
MC [Msz]
Kwiecień 2026
