Jego rodzice byli drobnymi rolnikami. Paschalis, jako pasterz najpierw trzody rodzinnej, a potem u obcych, miał wiele czasu na modlitwę. Nie obserwowany przez nikogo oddawał się również praktykom pokutnym, aż do krwawych biczowań.

W wieku 24 lat zgłosił się do Zakonu Braci Mniejszych w Montfort. Z powodu zaniedbanego wyglądu zakonnicy bali się wpuścić go do klasztoru. Ostatecznie został przyjęty do zakonu. Wkrótce przekonano się, że Paschalis jest bardzo dojrzałym i wartościowym człowiekiem.

Po przyjęciu przełożeni chcieli doprowadzić go do kapłaństwa. Paschalis jednak błagał, by mógł pozostać bratem zakonnym i takim też pozostał. Uświęcenie swoje widział w zjednoczeniu z Bogiem i w sumiennym wypełnianiu najniższych obowiązków w klasztorze. Najwięcej cenił sobie zajęcie furtiana. Dawało mu to bowiem wiele okazji do znoszenia przykrości, do upokorzeń, a równocześnie do pełnienia usług potrzebującym.

Paschalis miał szczególną cześć dla Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. W zamian za bezgraniczne sobie oddanie Pan Bóg obdarzył go darem kontemplacji, czytania w sercach i sumieniach ludzkich oraz charyzmatem proroczym. Te właśnie nadprzyrodzone dary i zalety były przyczyną, że przełożony generalny wezwał brata Paschalisa do klasztoru w Paryżu. Długą drogę z Walencji do Paryża Paschalis odbył pieszo. We Francji panoszyli się wtedy hugenoci-kalwini. Zakonnik często prowadził z nimi dyskusje i odpowiadał na ich zarzuty. Ze szczególnym żarem bronił prawdy wiary w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. To ściągało na niego gniew jego przeciwników tak dalece, że pewnego dnia w pobliżu Orleanu rozjuszony tłum omalże go nie ukamienował (1576).

 Po nieco dłuższym pobycie w klasztorze paryskim, gdzie święty brat budował wszystkich obserwacją zakonną, został ponownie przeniesiony do klasztoru w okolice Walencji, w Hiszpanii. Tam ciężko zachorował. Zmarł w święto Zesłania Ducha Świętego, 17 maja 1592 roku w Villareal, został pochowany w Kaplicy Królewskiej. Legenda głosi, że w czasie Mszy Świętej pogrzebowej, św. Paschalis dwa razy otworzył oczy - podczas Podniesienia Ciała i Krwi Pańskiej. Jego grób stał się natychmiast miejscem licznych pielgrzymek.
Paschalis pozostawił po sobie około 20 traktacików dogmatycznych i ascetycznych. Z ich treści wynikałoby, że napisał je nie prosty brat zakonny, prawie analfabeta, ale wytrawny teolog.

 Tak liczne cuda działy się za wstawiennictwem sługi Bożego, że już w kilkanaście lat po śmierci doczekał się wyniesienia do chwały ołtarzy (1618). Papież Aleksander VIII wpisał go uroczyście do katalogu świętych w roku 1690. W nagrodę za szczególne nabożeństwo do Eucharystii, Leon XIII ogłosił w roku 1897 prostego brata zakonnego patronem stowarzyszeń i kongresów eucharystycznych. Z osobą tego świętego związana jest ciekawostka. Kiedy w Hiszpanii i we Włoszech kobiety modlą się o wybór męża, mają zwyczaj prosić, aby był on tak dobry i przystojny jak św. Paschalis.

Wizerunki św. Paschalisa znajdują się w kilku kościołach poreformackich w Polsce.
 W Osiecznej w kościele p.w. św. Walentego znajdują się wizerunki św. Paschalisa z XVIII wieku, namalowane przez Franciszka Smuglewicza. Namalował on również obraz do ołtarza bocznego w kaliskim sanktuarium św. Józefa i św. Piotra z Alkantry. W Koninie w kościele p.w. św. Marii Magdaleny jest obraz Świętego z XVIII wieku.

Jest patronem stowarzyszeń i kongresów eucharystycznych. Jego dewizą życiową były słowa: "Dla Boga i Zbawiciela potrzeba mieć serce dziecka, dla bliźniego serce matki, dla siebie serce sędziego".
W ikonografii św. Paschalis przedstawiany jest w habicie lub jako pasterz, czasami z kijem pasterskim. Bywa ukazywany jako adorujący Chrystusa w monstrancji. Jego atrybutem jest także krzyż.

Źródło:

www.brewiarz.pl
franciszkanie.pl
martyrologium.blogspot.com

foto. 4.bp.blogspot.com
1.bp.blogspot.com

MC